و يا متعفّنهء جديده را ندارد و درصورتىكه اخلاط را استعداد و مناسبت آن كيفيّت جديده نباشد و مستعدّ بفساد باشد البتّه تعفّن و سميّت در او تاثير كرده و فاسد نموده و مريض خواهد كرد پس طبّا لازمست كسى را كه اطّلاع از قوام و دوام مزاج و روح خود ندارد كه از باب حفظ صحّت خود را از هواى مخالف نكه‌دارى نمايد و بالخصوص شخصى را كه خوف و واهمه غالب باشد پس او را لازمست كريختن زيرا كه اهل واهمه را قوّت متخيّله تصوير صورت و با در مزاج مىنمايد به حدّى كه طبيعت مزاج را فاسد خيال كرده به قىّ و اسهال و امثال اينها در صدد دفع فساد آمده حتّى اينكه بالمرّه از اصلاح بدن دست كشيده و متوجّه مجاهده با خيال خود مىباشد پس به اين سبب اخلاط را عفونت حاصل مىشود و سرايت بقلب و روح